خدا دونه‌، خوتم دونی، خومم ها      که هر وقت ته منی دنیا قشنگه

تصویرِ قشنگِ بودنِ من با تو
یک بوسه فقط فاصله ی من تا تو
من غرق تماشای تو هی می پرسم
تندیسِ خدا نشسته پیشم یا تو؟!

كاش میدانستم ... به چه می اندیشی
كه چنین گاه به گاه
میسرانی بر چشم.... غزل داغ نگاه !
می سرایی از لب.....شعر مستانه آه !
راز زیبایی مژگان سیاه
............در همین قطره لغزنده غم ....پنهان است !
و سرودن از تو
با صراحت ! بی ترس ! .... باز هم كتمان است !
كاش میدانستم ... به چه می اندیشی

کسی در باد می خواند
تو را تا اوج می خواهم
برای ناز چشمانت
چه بی صبرانه میمانم
دلم تنگ است وبی یادت
در این غربت نمی مانم
تو هستی در وجود من
تو را هر گز نمیرانم

سکوت کن

درباره ی شریعت عشق بحث نکن

عشق من به تو شریعتی ست

که می نویسم و اجرا می کنم

اما تو...

کار تو فقط همین باشد که تا ابد معشوقه ام باشی

وقتي تو نيستي همه نيستن نه كه نيستن !!!!!! هستن ولي مثل تو نيستن...........................

ای دوست دلت همیشه زندان من است

آتشکده عشق تو از آن من است

آن روز که وداع من و توست

آن شوم ترین لحظه پایان من است

تو را گم کرده ام امروز

و حالا لحظه های من گرفتار سکوتی سرد و سنگینند

و چشمانم نمی دانی چه غمگینند

چراغ روشن شب بود برایم  چشم های تو

نمی دانم چه خواهد شد

پر از دل شوره ام بی تاب و دلگیرم کجا ماندی؟

که من بی تو هزار بار هر لحظه می میرم

کاش آن لحظه که تقدیم تو شد هستی من

می سپردم که مواظب باشی

جنس این جام بلور است

پر از عشق و غرور است

اگر بازیسچه شود می شکند می شکند

من و تو دو نیمه ی سیب

یکی ماه و یکی خورشید

هر دومون تو حسرت هم

همیشه خالی از امید

تو یه جسم و من یه سایه

سایه ای که در فراره

سایه ای که جز سیاهی

هیچی از خودش نداره

من و تو همیشه تنها

دلخوشیم به یه ستاره

بین موندن و نموندن

تردیدی که گریه داره

روی دوشم کوله بارم

توی قلبم عشقی پنهون

حتی فکر این جدایی

 میکنه دلم رو داغون

تو یکی رو بال ابرا

اما من قعر زمینم

نه یه شازده نه یه رعیت

اینکه میبینی همینم

گاهی بی حوصله هستم

مثل شب سیاه و تارم

گاهی مثل فصلی تازه

عطر زندگی میارم

گاهی مثل باد و طوفان

با همه زندگی قهرم

گاهی مثل یه نسیمی

به همه عشقو می بخشم

تو هیاهوی شلوغ

این شهر همیشه تاریک

تو برای من خیالی

گاهی دور گاهی نزدیک

توی جاده های حسرت

که کسی رهگذرش نیست

تنها جز خیال چشمات

هیچ کسی همسفرم نیست

من تو دو نیمه ی سیب

یکی ما و یکی خورشید

هر دو مون تو حسرت هم

همیشه خالی از امید

صبح بلند شی ببینی که دیگه دوستش نداری

خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی

بی وفا شه اون کسی که جونتو واسش گذاشتی

خیلی سخته تو زمستون غم بشینه روی برفا

می سوزونه گاهی قلبو زهر تلخ بعضی حرفا

خیلی سخته اون کسی که اومد و کردت دیوونه

هواس وقتی تموم شد بگه پیشت نمی مونه

خیلی سخته اون که می گفت واسه چشمات میمیره

بره و دیگه سراغی از تو و نگات نگیره

خیلی سخته تا یه روزی حرفای اون باورت شه

نکنه یه روز ندامت راه تلخ آخرت شه

خیلی سخته که عزیزی یه شب عازم سفر شه

تازه فردای همون روز دوست عاشقش خبر شه

خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی

وسط راه اما از عشق یکمی ترسیده باشی

خیلی سخته توی پاییز با غریبی آشنا شی

اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی

خیلی سخته واسه اول بشکنه یه روز غرورت

اون نخواد ولی بمونه همیشه سنگ صبورت

خیلی سخته اونکه دیروز تو واسش یه رویا بودی

از یادش رفته که واسش تو تموم دنیا بودی

خیلی سخته بری یک شب واسه چیدن ستاره

ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شد دوباره

خیلی سخته که من و تو همیشه با هم بمونیم

اونقدر عاشق که ندونن دیونه کدوممونیم

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

و تو رفتی و هنوز

سالها هست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

غرق این پندارم

که چرا

خانه ی کوچک ما سیب نداشت

مث اون موج صبوری که وفاداره به دریا

صدایم را بگیر از من، ببر تا ته مرز شب

برای عشق من بگذار، یه تشدید لب به لب از غم

یه تشدید رنگ بارونو، دوتاشون در کنار هم

برای عشق من بگذار، نگاهی رنگ رویایم

به این رویا همه بسته است، تموم دلخوشی هایم

برای عشق من بگذار، یه قلب در به در، در خود

کنارش یاد تو بنداز، ببین، با یاد تو واشد

برای عشق من بگذار، یه حسرت با هزار امید

دو لب آغشته از ماتم، همونکه دستتو بوسید

مرا با چشم خود بنگر، مرا تا ته بکن پرپر

منِ بی تو نمی خواهم، منِ بی تو، منِ بی سر

برای عشق من بگذار، یه برگ زرد و خشکیده

یه برگی که توی پائیز، یه خواب، رنگ بهار دیده

برای عشق من بگذار، یه فانوس از شب آبستن

یه ماه از شرم لبریزو، یه شب از شب تو روشن

برای عشق من بگذار، دو دست خالی و تنها

دو دستی که نمی تونه، بشه عاشق، بشه شیدا

برای عشق من بگذار، یه معصومیت گلریز

یه معصومیت تبدار، از گناه تو لبریز

لب من رو بگیر از باد، که بوسیده تو رو، هر یاد

ببین من رو در این پیوند، در این تازگی میلاد

برای عشق من بگذار، یه دنیا از بکارت پُر

یه بغض خط خطی از غم، یه اشک از صداقت پُر

برای عشق من بگذار، سکوتی رنگ یک فریاد

سکوتی که همه عالم، شنیده اند که تو رو می خواد

برای عشق من بگذار، یه پروانه ی خونین بال

یه پروانه ی حسرت کش، به روی شعله های کال

برای عشق من بگذار، خدائی رنگ افکارم

خدائی که نشانم داد، خودآیم که، خود رو دارم

ببین دوباره باد آمد، مرا بیدار کن از خواب

ببر با خود به رویا و، دل کوچیکمو دریاب

برای عشق من بگذار، گدازه های تنهایی

که می باره یه دنیا شعر ازش، هر جا که اونجایی

برای عشق من بگذار، یه قلب از غم آویزان

دو چشم عاشق و بی تاب، دو دست بی تو و لرزان

برای عشق من بگذار، یه شهر، یک عاشق تنها

یه شهر با عشقهای دار، که می گیره تو رو از ما

برای عشق من بگذار، دو بیت از همه ی شعرام

همونکه پر فریادیست، که می گه من تو رو می خوام

بیا جار یشو در دستام، دراین دریا دل تنهام

بیا ای آخرین اشکم، که من فقط تو رو می خوام

پنجه میسایم بر پنجره ها

من دچار خفقانم خفقان

من به تنگ امده ام از همه چیز

بگذارید هواری بزنم

آی

با شما هستم

این در ها را باز کنید

من به دنبال فضایی می گردم

لب بامی

سر کوهی

دل صحرایی

که در انجا نفسب تازه کنم

آه

می خواهم فریاد بلندی بکشم

که صدایم به شما هم برسد

من به فریاد

همانند کسی

که نیازی به تنفس دارد

مشت می کوبد بر در پنجه میساسد بر پنجره ها

 محتاجم

بیا آواز تلخت را برای کوه ها تکرار کن تکرار

بیا و سر به زانو گیر بیا و گریه کن

بیا با رود های پیر نجوا کن

با یاد گلهایی که دست باد پرپر کرد

و بر گوهر هزاران لاله ی وحشی نیایش کن

بیا و دشت را با چشمه ی چشمت نوازش کن

بیا ای عاشق گلهای سرخ و دشتهای سبز

غروب و سایه های وهم گورستان

غروب و خلوت پر هیبت صحرا و کوهستان

غروب و پچ پچ ارام گندم زار

غریو باد وحشی در درختستان

تو ای خو کرده با صد تاول چرکین

سرود زخم های کهنه را تکرار کن تکرار

روح خواب آلود را در شهر سنگستان

بخوان شاید بر انگیزی هزاران

بخوان ای کولی بی همسفر بخوان ای با همه بیگانه

ای عابر تنها

آواز غریبت را